Νέα

Ένα κείμενο του σκηνοθέτη Δ. Ινδαρέ περί του Νομοσχεδίου

Πέμπτη, 24 Ιαν 2008

Αθήνα, 23/1/2008

 

 

Στη φύση του κινηματογραφιστή είναι να ελπίζει και να δημιουργεί. Κάθε λοιπόν προσπάθεια επανακαθορισμού του κινηματογραφικού τοπίου δεν μπορεί παρά να είναι καλοδεχούμενη.

Δυστυχώς είμαστε μέρος μιας πραγματικότητας που στην ουσία αδιαφορεί για τον πολιτισμό, αν δεν υπόσχεται κέρδος με την στενή, την πιο στενή του έννοια: το χρήμα. Ίσως γι’ αυτό να μην είναι απορίας άξιο πως σε όλες τις προσπάθειες αναμόρφωσης του τοπίου, η κουβέντα πάντοτε ξεκινά –αν δεν περιορίζεται κιόλας-στα ζητήματα της παραγωγής, ενώ η κοινή λογική λέει ότι οφείλει κανείς πάντα να ξεκινά απ’ τη βάση.

Στην περίπτωση του ελληνικού κινηματογράφου η βάση είναι η Εκπαίδευση και το Κινηματογραφικό Αρχείο: Σπουδές υψηλού επιπέδου απ’ τη μια και κωδικοποίηση και ανάδειξη της μέχρι σήμερα ελληνικής εμπειρίας, δυο παράμετροι που συμπληρώνουν η μια την άλλη.

Συζητώντας με τους συναδέλφους, τους συντελεστές, τους παραγωγούς,  τους διανομείς, το έλλειμμα μιας κοινής γλώσσας σε τεχνικά και αισθητικά ζητήματα είναι αποκαρδιωτικό. Η αποτίμηση των εγχώριων επιδόσεων της τέχνης αυτής έχει να κάνει μόνο με τα βραβεία ή τα εισιτήρια. Τα ρίσκα που έχουν αναλάβει σε αρκετές περιπτώσεις Έλληνες δημιουργοί, περιμένουν τους ιστορικούς του μακρινού μέλλοντος. Θησαυροί που αποσπασματικά ο καθένας μας εντοπίζει στον κινηματογράφο μας, είναι πάντα προϊόν προσωπικής αναζήτησης και είναι αδύνατον να τους μοιραστείς με άλλους.

Η συνέχεια είναι μια παράμετρος τη σημασία της οποίας –κι όχι μόνο στην τέχνη- αγνοούμε στην Ελλάδα.  Κι έτσι, σε κάθε ταινία, σε κάθε προσπάθεια, πρέπει να ξανα-ανακαλύπτουμε την Αμερική.

Η κινηματογραφική παιδεία στην χώρα μας -στης οποίας τα εφόδια πολλοί έχουμε τυπικά αρκεστεί- φοβάμαι πως δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Στην πιο πρόσφατα ιδρυθείσα κρατική σχολή κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, και μόνο η εισαγωγή με το κοινό σύστημα των πανελλήνιων εξετάσεων, γεννά ζητήματα. Στις ιδιωτικές σχολές, απ’ ότι φαίνεται, οι σπουδές επαφίενται στον πατριωτισμό και το φιλότιμο συναδέλφων.

Η κινηματογραφική εκπαίδευση χρειάζεται όμως μια πιο σοβαρή επένδυση. Η αναζήτηση  του κατάλληλου μοντέλου από μια προηγμένη κινηματογραφικά χώρα ίσως  αποδεικνυόταν γόνιμη.

Έχω την εντύπωση ότι η αγορά δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει τα κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα υποδομής. Το αντικείμενο γι’ αυτήν είναι περιορισμένου ενδιαφέροντος. Η συμμετοχή του κράτους είναι αναγκαία και κρίσιμη. Για όσο μιλάμε ακόμα στη χώρα αυτή για πολιτισμό και για όσο ακόμα ο κινηματογράφος ανήκει στον τομέα ενός υπουργείου πολιτισμού, ας γίνει επιτέλους μια σοβαρή επένδυση στην εκπαίδευση. Ίσως τότε ν’ αποκτήσει κι ο κινηματογράφος μας το όραμα που του λείπει.

 

Δημήτρης Ινδαρές

Σκηνοθέτης